sunnudagur, mars 14, 2004
Ég var að kíkja í gegnum ritverk mín í tölvunni minni þegar ég rakst á þennan skemmtilega pistil sem ég skrifaði fyrir sirka hálfu ári síðan. Taka má til greina að ég var ekki í neitt afskaplega góðu skapi þegar þessi tiltekni pistill var skrifaður:
Oft þegar maður er veikur lendir maður í því að þurfa að fara á heilsugæslustöðina. Þá vill maður ekki vera gleymdur eða þá að manni sé ekki sýnd nokkur virðing. Ég vona að ykkar reynsla sé þá betri en mín.
Fyrir stuttu fékk ég blöðrubólgu, sem að er ekki frásögu færandi nema það að ég þurfti að fá sýklalyf, sem að í sjálfu sér skiptir heldur engu máli, nema það að ég fékk ofnæmi fyrir lyfinu. Vegna þessa ofnæmis þurfti ég að fá að fara úr vinnunni vegna mikillar vanlíðunar. Þegar að á heilsugæsluna var komið var þar ritari sem að tók á móti mér, hún tók niður nafnið mitt og sagði mér að það væri ekkert mál að fá að hitta hjúkrunarfræðing. En á meðan að hún var að taka við peningnum mínum og biðja mig um að staðfesta komu mína hringdi farsími. Hún hljóp til og greip síman sinn og fræddi þeim sem að var hinum megin á línunni um það að hún væri nú bara í vinnunni, svo hélt hún bara áfram að tala. Ég, í þessari vanlíðan sem að ég var í, hélt að ég væri orðin eitthvað klikkuð þegar ég ætlaði að loka buddunni minni og uppgötvaði að ég var ekki með seðilinn sem að ég hafði átt að fá tilbaka. Eftir mikla leit ákvað ég nú að spyrja ritarann, sem að var ennþá að tala í símann, hvort að hún hefði ekki örugglega gefið mér tilbaka. Hún svaraði mér einhverju á varamáli, sem að ég held að hafi verið: Ég gleymdi því, en fyrst að ég er ekki svo góð í varalestri, er ég ekki viss. Allavega fékk ég seðilinn.
Ég settist svo niður á staðinn þar sem að mér hafði verið bent á að bíða. Ég beið og beið, en enginn kom. Svo kom inn annar sjúklingur sem að ég heyrði að hafði meitt sig deginum áður og bað einnig um að fá að hitta hjúkrunarfræðing. Enn leið tíminn, og ekki leið á löngu áður en hann fékk að fara inn. Ég var steinhissa, ég sem að var búin að bíða í næstum því hálftíma! Auðvitað hefði verið skiljanlegt ef að þessi sjúklingur hefði verið að slasa sig og orðið að fá að hitta lækni á stundinni, en það var ekki tilfellið. Ég komst svo að því að ég hafði bara gleymst! Hringt var í hjúkrunarfræðinginn og hún kom og boðaði mig inn. Ég beið semsagt allt í allt í u.þ.b. 40 – 45 mín.
En ekki tók betra við þegar inn var komið. Mér fannst þessi tiltekni læknir, sem var á vaktinni, tala mjög niður til mín. Hann hlustaði ekki mjög vandlega á mig og útskýrði svo ýtarlega fyrir mér að það væri vitlaust að ég væri með ofnæmi fyrir pensilíni því að þetta væri súlfa. Svo sagði hann mér að skrifa niður nafnið á lyfinu og það var ekki nóg fyrir hann að segja mér það einu sinni eða tvisvar heldur svona u.þ.b. 5 sinnum. Þá var ég búin að tyggja það ofan í hann að ég ætlaði að skrifa þetta niður hjá mér heima. Svo skrifaði hann fyrir mig lyfseðil fyrir nýju lyfi og rétti mér ásamt því að minna mig á það aftur að skrifa niður hjá mér hvað lyfið hét. Ég fullyrti að ég ætlaði að gera það (átti auðvitað glasið heima, svo að ég gat ekki gleymt nafninu á leiðinni heim), en það var ekki nóg fyrir hann heldur tók hann upp blað og skrifaði fyrir mig nafnið á lyfinu! Að mínu mati var þessi heilsugæsluheimsókn ekki eins og þær eiga að vera. Það er eitthvað bogið við þetta allt saman. En dæmi hver fyrir sig.
Til samanburðar ætla ég nú samt að segja ykkur aðra sögu frá því þegar ég, fékk líka blöðrubólgu í Danmörku, í janúar síðastliðinn. Það var mjög kallt í veðri og ég, sem að er gjörn á að fá blöðrubólgu, sýktist. Þetta gerðist um nótt og var orðið svo hræðilega slæmt og kvalarfullt um morguninn að ég tók næsta leigubíl á sjúkrahúsið. Þegar þangað var komið var mjög vel tekið á móti mér. Ung kona tók niður nafnið mitt og tilheyrandi upplýsingar og svo spurði hún mig hvað væri að og hver einkennin væru. Hún kom svo með þvagsýnisglas, sem að var í poka og samanstóð af glasi, öðru til að pissa í, sem að var með stóru haldfangi og svo sótthreinsandi pappír til þess að þrífa kynfærin áður en byrjað væri. Hún meira að segja færði mér nokkur glös af vatni.
Ykkur að segja hef ég sem að fæ semsagt oft blöðrubólgu ekki oft verið beðinn um þvaðsýni og ef að það hefur verið gert alltaf verið dálítið vesen. Um daginn kom ég á lænavaktina og var þá beðinn um að taka með mér glas, taka prufu og fara svo með hana sjálf niður í bæ í ræktun. Og það var ekki einu sinni nein viðunnandi aðstaða til þess að setjast niður og fá sér vatn svo að maður gæti tekið prufuna þannig að ég varð að fara heim fyrst!
En meira um Danmörku. Þegar búið var að taka prufuna og greina hana kom hjúkrunarfræðingur til mín, vísaði mér inn og spjallaði aðeins við mig þar. Hún sótti svo lækni sem að spjallaði líka aðeins við mig. Svo kom hjúkrunarfræðingurinn aftur og lét mig fá töflur til að taka inn. Hún gaf mér svo ráð til þess að reyna að forðast blöðrubólgu, bennti mér á hvar ég gæti keypti hitapoka og angúruullarnærbuxur. Og það sem meira er, ég þurfti ekki einu sinni að borga fyrir þetta, ekki einu sinni fyrir lyfirn! Ég var alveg steinhissa.
Jæja eftir þessar sögur getur svo hver spurt sig sjálfan að því hvort að heilbrigðisþjónustan okkar sé ekki góð!!!
Oft þegar maður er veikur lendir maður í því að þurfa að fara á heilsugæslustöðina. Þá vill maður ekki vera gleymdur eða þá að manni sé ekki sýnd nokkur virðing. Ég vona að ykkar reynsla sé þá betri en mín.
Fyrir stuttu fékk ég blöðrubólgu, sem að er ekki frásögu færandi nema það að ég þurfti að fá sýklalyf, sem að í sjálfu sér skiptir heldur engu máli, nema það að ég fékk ofnæmi fyrir lyfinu. Vegna þessa ofnæmis þurfti ég að fá að fara úr vinnunni vegna mikillar vanlíðunar. Þegar að á heilsugæsluna var komið var þar ritari sem að tók á móti mér, hún tók niður nafnið mitt og sagði mér að það væri ekkert mál að fá að hitta hjúkrunarfræðing. En á meðan að hún var að taka við peningnum mínum og biðja mig um að staðfesta komu mína hringdi farsími. Hún hljóp til og greip síman sinn og fræddi þeim sem að var hinum megin á línunni um það að hún væri nú bara í vinnunni, svo hélt hún bara áfram að tala. Ég, í þessari vanlíðan sem að ég var í, hélt að ég væri orðin eitthvað klikkuð þegar ég ætlaði að loka buddunni minni og uppgötvaði að ég var ekki með seðilinn sem að ég hafði átt að fá tilbaka. Eftir mikla leit ákvað ég nú að spyrja ritarann, sem að var ennþá að tala í símann, hvort að hún hefði ekki örugglega gefið mér tilbaka. Hún svaraði mér einhverju á varamáli, sem að ég held að hafi verið: Ég gleymdi því, en fyrst að ég er ekki svo góð í varalestri, er ég ekki viss. Allavega fékk ég seðilinn.
Ég settist svo niður á staðinn þar sem að mér hafði verið bent á að bíða. Ég beið og beið, en enginn kom. Svo kom inn annar sjúklingur sem að ég heyrði að hafði meitt sig deginum áður og bað einnig um að fá að hitta hjúkrunarfræðing. Enn leið tíminn, og ekki leið á löngu áður en hann fékk að fara inn. Ég var steinhissa, ég sem að var búin að bíða í næstum því hálftíma! Auðvitað hefði verið skiljanlegt ef að þessi sjúklingur hefði verið að slasa sig og orðið að fá að hitta lækni á stundinni, en það var ekki tilfellið. Ég komst svo að því að ég hafði bara gleymst! Hringt var í hjúkrunarfræðinginn og hún kom og boðaði mig inn. Ég beið semsagt allt í allt í u.þ.b. 40 – 45 mín.
En ekki tók betra við þegar inn var komið. Mér fannst þessi tiltekni læknir, sem var á vaktinni, tala mjög niður til mín. Hann hlustaði ekki mjög vandlega á mig og útskýrði svo ýtarlega fyrir mér að það væri vitlaust að ég væri með ofnæmi fyrir pensilíni því að þetta væri súlfa. Svo sagði hann mér að skrifa niður nafnið á lyfinu og það var ekki nóg fyrir hann að segja mér það einu sinni eða tvisvar heldur svona u.þ.b. 5 sinnum. Þá var ég búin að tyggja það ofan í hann að ég ætlaði að skrifa þetta niður hjá mér heima. Svo skrifaði hann fyrir mig lyfseðil fyrir nýju lyfi og rétti mér ásamt því að minna mig á það aftur að skrifa niður hjá mér hvað lyfið hét. Ég fullyrti að ég ætlaði að gera það (átti auðvitað glasið heima, svo að ég gat ekki gleymt nafninu á leiðinni heim), en það var ekki nóg fyrir hann heldur tók hann upp blað og skrifaði fyrir mig nafnið á lyfinu! Að mínu mati var þessi heilsugæsluheimsókn ekki eins og þær eiga að vera. Það er eitthvað bogið við þetta allt saman. En dæmi hver fyrir sig.
Til samanburðar ætla ég nú samt að segja ykkur aðra sögu frá því þegar ég, fékk líka blöðrubólgu í Danmörku, í janúar síðastliðinn. Það var mjög kallt í veðri og ég, sem að er gjörn á að fá blöðrubólgu, sýktist. Þetta gerðist um nótt og var orðið svo hræðilega slæmt og kvalarfullt um morguninn að ég tók næsta leigubíl á sjúkrahúsið. Þegar þangað var komið var mjög vel tekið á móti mér. Ung kona tók niður nafnið mitt og tilheyrandi upplýsingar og svo spurði hún mig hvað væri að og hver einkennin væru. Hún kom svo með þvagsýnisglas, sem að var í poka og samanstóð af glasi, öðru til að pissa í, sem að var með stóru haldfangi og svo sótthreinsandi pappír til þess að þrífa kynfærin áður en byrjað væri. Hún meira að segja færði mér nokkur glös af vatni.
Ykkur að segja hef ég sem að fæ semsagt oft blöðrubólgu ekki oft verið beðinn um þvaðsýni og ef að það hefur verið gert alltaf verið dálítið vesen. Um daginn kom ég á lænavaktina og var þá beðinn um að taka með mér glas, taka prufu og fara svo með hana sjálf niður í bæ í ræktun. Og það var ekki einu sinni nein viðunnandi aðstaða til þess að setjast niður og fá sér vatn svo að maður gæti tekið prufuna þannig að ég varð að fara heim fyrst!
En meira um Danmörku. Þegar búið var að taka prufuna og greina hana kom hjúkrunarfræðingur til mín, vísaði mér inn og spjallaði aðeins við mig þar. Hún sótti svo lækni sem að spjallaði líka aðeins við mig. Svo kom hjúkrunarfræðingurinn aftur og lét mig fá töflur til að taka inn. Hún gaf mér svo ráð til þess að reyna að forðast blöðrubólgu, bennti mér á hvar ég gæti keypti hitapoka og angúruullarnærbuxur. Og það sem meira er, ég þurfti ekki einu sinni að borga fyrir þetta, ekki einu sinni fyrir lyfirn! Ég var alveg steinhissa.
Jæja eftir þessar sögur getur svo hver spurt sig sjálfan að því hvort að heilbrigðisþjónustan okkar sé ekki góð!!!
